یک مبحث عاشقانه دارم                          قدری کمکی ترانه دارم

خوب است بپرسم از شماها                         من هم گله از زمانه دارم

تا کی نشویم عاشق او                        تا کی غم دام و دانه دارم

تا کی نرسد ز راه آن یار                          تا کی سر راه خانه دارم

هر جا خبری از او جهانگیر                          در میکده صد نشانه دارم

تلخ است ترانه کاف.شین را                         یک غصه بی کرانه دارم

سلام

این تقریبا آخرین سروده منه دیدنش خالی از لطف نیست اگر چه میدونم خالی از اشتباه نبوده ولی خوب حدس می زنم ارزش یکی دو بار خوندن رو داشته باشه :

زمین را اگر اهل الکل کنند

به ودکا جهان را اگر خل کنند

اگر شیشه مفت و فراوان شود

جهان را اگر مثل آغل کنند

اگر مس طلا شد اگر گرگ شیر

اگر سار را شکل بلبل کنند

اگر نیز یک عده میمون شوند

جهان را سراي تکامل کنند

اگر باد و طوفان جهان می برند

اگر ریشه کوه را شل کنند

اگر مرد بودن به نامردی است

اگر عالمان هم تجاهل کنند

اگر حق زن خود فروشی شود

اگر دین فروشان تساهل کنند

اگر کاف شین باز کفتر شود

اگر شعر را آسمان جل کنند

اگر باز مولا عنایت کند

همه خارها یک به یک گل کنند

رفیقان ما بعد تکلیف خود

توانند گاهی توسل کنند

فرومایگانی چو من می شود

ز دنیا و اهلش تبتل کنند

اين آخرين سروده منه و شايد ديگه بعدش شعر ديگه اي از من نخونيد ! فکر مي کنم گفتي ها رو اين تو گفتم ! از تنفرم از نژاد و جنس برتر گفتم! از نيازم به نفس کشيدن گفتم ! و از از هواي تازه اي که بوي وزيدنش مي آد گفتم  ! شايد ديگه اصلا بعد از اين صلاح نباشه شعر ديگه اي بگم البته

البته تا اطلاع ثانوي !

عمريست من؛ ازعالم و آدم فراري ام

 با مردمان کشور چَشم انتظاري ام

از هر نژاد و جنس و زبان مي کنم فرار

از جنس کلمه هاي پر از شرمساري ام

من در زمان خيل خدايان خود فريب

من بي خليل مانده گرفتار خواري ام

آئينه را عجب به تمسخر گرفته اند

اما ز رو نرفتم از آئينه داري ام

تا اطلاع ثانوي اين دل که زخمي است

شايد بميرد از تب اين زخم کاري ام

از سمت او بيا و دلم را نجات بخش

از سايه هاي شب زده در شام تاري ام

تا کـافـــشين نفس بکشد . زندگي کند

بازا ! هواي تازه صبح بهاري ام

گر چه شب فراق پدر در می آورد

کمتر کسی ز داغ تو سر در می آورد

دنیا یتیم مانده و عالم ز جهل و فقر

بی خود ادای اهل خبر در می آورد

یک طفل ناله از دل و دل درد می زند

طفلی خدنگ شب ز جگر در می آورد

در ملک سبز سیر و سلوک ستاره ها

مهتاب سر ز دشت شرر در می آورد

هر گل که یک نفس به خدا می برد مرا

از جیب خود دعای سفر در می آورد

آخر کجائی ای پدر روز آسمان

خورشید کی سرش به سحر در می آورد

سلام

سال نوتون مبارك

اين اواخر غزلي سروده شد كه تا يه حدي به دلم نشست چون تصميم ندارم اشعار آزمايشي خودم رو اينجا پست كنم اينو به عنوان هديه سال نو تقديم شمائي كه به اين قسمت سر مي زنيد مي كنم

يا حق

وقتی که دلم دوباره شیدا شده بود 

صد راه به عمق آسمان وا شده بود

در عمق نگاه آســــــــمانی شـــده ام 

گویا که جهان درون من جا شده بود 

امواج که بی بهانه می غریدند 

یک قطره شبیه قعر دریا شده بود 

طوفان که شبیه اشک بیرون می زد 

افلاک که جمعشان معما شــــــده بود 

شیطان که برای لشگرش خط می داد 

هفتاد فرشته غرق مولا شــــــده بــود 

گفتم کـــــــــــه دوباره آسمانی باشم 

آنروز دلم چقدر آقا شــــــده بــــــود 

آنروز که ده دقیقه می شد دیدش 

کاش از همه بیشتر تماشا شده بود 

این شعر که کاف شین برای تو نوشت 

نقلی ز فراق تلخ حاشا شـــــده بـــــود 

از تقلب بگويمت بنگر ؛ ادعا کردن حقوق بشر !

بازتعريف واژه اي مبهم مي شود رويکرد قوم شرر

خوب بنگر به کار صهيون ها ادعاهاي طنز ميمون ها

ادعا مي کنند آزادي هست فرزند ديو چون دلبر

ادعا مي کند دموکراسي مثل مصر و کمي کرواسي

رأي گيري چقدر وسواسي ليک از آل سعود هم بدتر

ادعا مي کند مبارزه با ترور و جنگ و فتنه و بلوا

ليک تا مي تواند و شدني است مي کشد سوي کودکان لشگر

ادعا مي کند نجات زمين فيلمهاي عجق بيا و ببين

ولي از گازهاي گلخانه مي کند پر جهان به بحر و بر

ادعا مي کند به جاي مسيح منجي آخرالزمان شده است

ليک با کارهاي دجالي به در آورده از مسح پدر

ادعا مي کند خبر آزاد ؛ ادعا مي کند بشر آزاد

ولي از حبس صد گزارشگر نيست اصلا به دست خويش خبر

ادعا مي کند حقوق زنان مي کند زن اسير اهرمنان

دختران را به بردگي برد اين دايه مهرباتر از مادر

اين تقلب دگر چه خوب و چه بد خب دگر شاخ و دم نمي خواهد

کو تقلب نگاه کن بنگر اين ايالات حيله گر پرور

مهر او پــر كـرده از روز ازل آفـاق را

هر افق مي فهمد اين اسرار ديرين طاق را

صـــفــر غـــمــگين ترين آنات گردون

جــهـان حــيـران ما ؛ مــا مات گردون

شـــهادتـگـاه خـتـــم الانبــيــــــا شــــــد

شـــــب حـــيــرانـــي روح خدا شـــــد

مـــــحــمــّد كـــيســت وجـــه الله ِ باقيســـت

مــــحـــمـــّد تـــا ابـــد سرمسـت و ساقيست

صــفـر تـــفــســـيـــر درد آفـــتاب اســت

صـــفر آغـــــاز بـــدبــــخـــتي آب اســت

 هـــلا اي مــــاه زهــرآگـيــن مهت كــــــو

حســــــن كـــــو يــــا رضـــا ماه رهت كو

زيـــارتــــگـــــاه مــــــاه هـــــل اتــــي كــــو

صــــــفــــاي شـــمس نـــاب مــجــــتـبي كـــو 

زمــين چون ره جــدا از مصـــطـفــــي كـــرد

دمــــــادم زهـــــــــــــر در كـــام ولــا كــــرد

كــســـــانـــيــكه حــســـــــــن را زهــــر دادند

خــــــــــــدا را بــــهـــر خـرمـــــــائــي  نهادند

حســـن تـــنـــهـاتــريــن ســـــــردار يار اســـت

حســــــــن مـــيــعــادگاه كــــــردگـــــار اســـت

اگــــر بــا حــــــق نـــمي بــــيـــني رضــا را

بـــــدان نشـــــــــنــــاخـــتــي هـــرگـز خدا را

چــو ديـــن را بـــي ولايـــت مي شــناســــــي

خـدا را بـــــي عــــدالـــت مي شـــناســــــــي

در آن نـــامرد خـــيزان در شـــــــبــي ســــــــرد

ابــوســــــــــــفـــيــان حـــيــــا را مثــلـه مي كرد

مـــحـمــّد درد كــج فـــهمــــيّ ما داشــــــــــت

شكايت از گروهـــي بــــــي حـــيــــا داشـــــت

زنــي كــــــو بــــــود گـــــويــــــــا از يــهـــــودان

به زهــــــري كـــــــــرد دريــــــا را خـــــــروشـان

بپرس از مــــــــــــردمــان در روزگـــــــــــاران

چرا كشـــــــــتـــنـــد در گـــِـــل مــاه ِ تـــابـــــان

حســــن شـــاه ولـــــــا مولـــاي عــــــالـــــــــــم

چرا هـــــــــم شوكران مي خورد و هــــــم غـــم

چرا وقتي كه شــــــــــــورا شـــــــــــد زمــاني

علي مي شــــــــســــــــــت احــمــــد را نــهاني

چرا وقتي رضا تبعيــــــــد مـــــــــــــي شــــــــد

براي شــــيـــــعــــيان هـــــم عيد مــــي شـــــــــد

ميان پنج تـــــــــــن تنهـــــــــــــا حســــــــــــن بود

كه تشـــــييعش ميان مـــــــــــــرد و زن بــــــــود

ولي اي كـــــــــاش او را هم شـــــــــبـــــــــانــــه

حســــــيــــنــــش دفــــن مي فـــــرمودش به خانه

ولي تابوت او شــــــــــــــد تـــــــــيــــــــربــاران

زني نا اهـــــل تــــــــيـــــــــرش زد هــــــزاران

كنون بر عاشـــقان ره نيــســـــــــت آنــــجـــــــــا

مـــــــگــــــــر آن خانه شه نيست آنــــــجـــــــــــا

خدايا با ظـــهـــــور نـــــــــــور پــــــــــاكـــــــــت

جهان را وارهـــــــــان از ايــــــــــــن فــــــــلاكت

ادعاي اصل اصلاحات و يك دنيا دروغ

يك جهان تزوير و زور و ذلت و افسار و يوغ

دم زدند از خط روح الله و شيطان زيستند

دم زدند از آدميت مثل حيوان زيستند

ادعا كردند قانون شهر را بر هم زدند

تا توانستند و مي شد رنگ بر عالم زدند

دم زدند از خلق و با صداميان همسو شدند

دشمنان بعث و خلق و مردم حق گو شدند

كار اينها تا قيامت تا نهايت ادعاست

با خیانت با جنایت تا به غایت ادعاست 

ظاهرا با صد ريا گفتند گاهي يا حسين

خط شكن بودند از اول در عداوت با حسين

لاجرم اينها بدانند از صلاي انقلاب

چوب لاي چرخ نهضت بشكند گردد خراب

راه ما راه ولايت با شهادت با خدا

مي رسد عصر ظهور منجي پروانه ها

با تشکر از عزیز بزرگواری که با نقد به جای خود در انجمن ادبی آذرشهر این قصیده را زیباتر کرد

یک کاسه خواب ریخت به روی کتاب و مشق
یک استکان ترانه برایت شکسته بود  

خوابم کنار پنجره افتاده مثل سنگ
از بس که بال بخت من از اوج خسته بود

یک ذره هم تخیل من پا به ماه شد
از بس که با بهانه فردا نشته بود

امروز جای جام تو خمیازه می کشم
دیشب به روی من در میخانه بسته بود

یادش به خیر انجمن شاعران خواب
خرما نداده رفت کلاسی که هسته بود 

ای کاش کفتر نَفَس شعر کافشین
این بند خواب را ز خیالش گسسته بود