شاید اگر افقها را جستجو آنها پشت آخرین کوه پنهان شده باشند

شاید باز هم آمدم اینجا

نمی دام باید دلم را پیدا کنم و از او بپرسم

غمت زمین و زمان را به دست طوفان داد

شبت چه فر و شکوهی به عمق عرفان داد

همین که گریه ما را به ماه می بردند

زمین تبسم گل را به آبگردان داد

دگر به طاقت طاق زمانه بوی شما

به هر چه شعر به جز انتظار پایان داد

نگر به کوری چشمان زار صد یعقوب

نبود چشم ، تباهی به بیت الاحزان داد

ز بس که خسته شدم در تلاتم شب تار

دلم چو آهوی در خون تپیده ای جان داد

بیا بیا که شدم کافری خرابه نشین

و کافشین سر خم را به دست شاهان داد

دوباره همنفس بادهاي خانه به دوشم

دوباره همره  شمشادهاي حلقه به گوشم

دوباره در تپش موجهاي خسته پائيز

و خسته از منم مردگان فخر فروشم

تو هم به مركز دريا دوباره مي رسي آيا

مني كه قاب شكسته نشسته باز به دوشم

شنيدم از تو كه خوبي شنيدم از تو كه نابي

كه قاب خسته دل را چو آب ناب بنوشم

ندانمت به حقيقت كه در جهان به چه ماني

اگر چه خوب ببينم و يا كه چشم بپوشم

یک مبحث عاشقانه دارم                          قدری کمکی ترانه دارم

خوب است بپرسم از شماها                         من هم گله از زمانه دارم

تا کی نشویم عاشق او                        تا کی غم دام و دانه دارم

تا کی نرسد ز راه آن یار                          تا کی سر راه خانه دارم

هر جا خبری از او جهانگیر                          در میکده صد نشانه دارم

تلخ است ترانه کاف.شین را                         یک غصه بی کرانه دارم

سلام

این تقریبا آخرین سروده منه دیدنش خالی از لطف نیست اگر چه میدونم خالی از اشتباه نبوده ولی خوب حدس می زنم ارزش یکی دو بار خوندن رو داشته باشه :

زمین را اگر اهل الکل کنند

به ودکا جهان را اگر خل کنند

اگر شیشه مفت و فراوان شود

جهان را اگر مثل آغل کنند

اگر مس طلا شد اگر گرگ شیر

اگر سار را شکل بلبل کنند

اگر نیز یک عده میمون شوند

جهان را سراي تکامل کنند

اگر باد و طوفان جهان می برند

اگر ریشه کوه را شل کنند

اگر مرد بودن به نامردی است

اگر عالمان هم تجاهل کنند

اگر حق زن خود فروشی شود

اگر دین فروشان تساهل کنند

اگر کاف شین باز کفتر شود

اگر شعر را آسمان جل کنند

اگر باز مولا عنایت کند

همه خارها یک به یک گل کنند

رفیقان ما بعد تکلیف خود

توانند گاهی توسل کنند

فرومایگانی چو من می شود

ز دنیا و اهلش تبتل کنند

اين آخرين سروده منه و شايد ديگه بعدش شعر ديگه اي از من نخونيد ! فکر مي کنم گفتي ها رو اين تو گفتم ! از تنفرم از نژاد و جنس برتر گفتم! از نيازم به نفس کشيدن گفتم ! و از از هواي تازه اي که بوي وزيدنش مي آد گفتم  ! شايد ديگه اصلا بعد از اين صلاح نباشه شعر ديگه اي بگم البته

البته تا اطلاع ثانوي !

عمريست من؛ ازعالم و آدم فراري ام

 با مردمان کشور چَشم انتظاري ام

از هر نژاد و جنس و زبان مي کنم فرار

از جنس کلمه هاي پر از شرمساري ام

من در زمان خيل خدايان خود فريب

من بي خليل مانده گرفتار خواري ام

آئينه را عجب به تمسخر گرفته اند

اما ز رو نرفتم از آئينه داري ام

تا اطلاع ثانوي اين دل که زخمي است

شايد بميرد از تب اين زخم کاري ام

از سمت او بيا و دلم را نجات بخش

از سايه هاي شب زده در شام تاري ام

تا کـافـــشين نفس بکشد . زندگي کند

بازا ! هواي تازه صبح بهاري ام

گر چه شب فراق پدر در می آورد

کمتر کسی ز داغ تو سر در می آورد

دنیا یتیم مانده و عالم ز جهل و فقر

بی خود ادای اهل خبر در می آورد

یک طفل ناله از دل و دل درد می زند

طفلی خدنگ شب ز جگر در می آورد

در ملک سبز سیر و سلوک ستاره ها

مهتاب سر ز دشت شرر در می آورد

هر گل که یک نفس به خدا می برد مرا

از جیب خود دعای سفر در می آورد

آخر کجائی ای پدر روز آسمان

خورشید کی سرش به سحر در می آورد